RSS  

نخواستي به حرفهام گوش بدي خبرم کن قول مي دم که خيلي ساکت باشم. اگه يه روز خواستي در بري بازم

خبرم کن قول نمي دم که ازت بخوام وايسي اما ميتونم باهات بدوم.  اما.....................اگه يه روز سراغم

رو گرفتيو خبري نشدسريع به ديدنم بيا حتمآ بهت احتياج دارم.

اميدش تويي. وقتي پر از سکوت شدي به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه. وقتي دلت خواست از غصه

بشکنه به ياد بيار کسي رو که توي دلت يه کلبه ساخته. وقتي چشمات تهي از تصويرم شد به ياد بيار کسي

رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه. وقتي به انگشتات نگاه کردي به ياد بيار کسي رو که دستاش لاي

انگشتات گم ميشد. وقتي شونه هات خسته شد به ياد بيار کسي رو که هق هق گريش اونها رو مي لرزوند

به دريايي گرفتارم كه موجش عالمي دارد

خدايا‍‍! عاشقان را با غم عشق آشناكن

در غروب تنهايي به تو مي انديشم

كاش مي شد سرنوشت را از سر نوشت

درياي غم اردك ندارد

امروز همان فرداييست كه ديروز منتظرش بودي

به دريا رفته مي داند مصيبت هاي طوفان را

به مد پوشان بگوييد آخرين مد كفن است

اي كاش زندگي هم دنده عقب داشت

تو را از ميان صد ها گل جداكردم

آنچه خوبان همه دارند تو تنها داري

در شب بي كسي ام ياد تو مهتاب من است

هر چه گشتم جز تو لايق تر نديدم مرهمي

نگاهت را مگير از من كه با آن عالمي دارم

عزيز دلم نظر يادت نره... 

اي شمع آهسته بسوز كه شب دراز است                                     اي اشك آهسته بريز كه غم زياد است

مرا صد بار اگر از خود براني دوستت دارم                                      مرا لايق بداني يا نداني دوستت دارم

خواهي كه جهان در كف تقدير تو باشد                                        خواهان كسي باش كه خواهان تو باشد

صد سال در بيابان آواره و سر گردان شوي                      به از آن است كه در خانه محتاج نامردان شوي

من از روييدن خار سر ديوار دانستم                                 كه نا كس كس نميگردد از اين تنها نشستن ها

بميرد آنكه غربت را بنا كرد                                                               مرا از تو تو را از من جدا كرد

در اين دنيا كه مردانش عصا از كور ميدزدند                                  من بيچاره به دنبال يك مرد مي گردم

سنگ قبرم را نمي سازد كسي                                                           مانده ام در كوچه هاي بي كسي

بهترين  يارم  مرا از ياد  برد                                                               سوختم خاكسترم  را  باد  برد

اگر عاشقي سلامت كنم                                                                               تمام جانم را فدايت كنم

اگر دنياي ما دنياي سنگ است                                                      بدان سنگيني سنگ هم قشنگ است

اگر دنياي ما دنياي درد است                                                         بدان عاشق شدن  از بهر رنج است

اگر عاشق شدن پس يك گناه است                                                     دل عاشق شكستن صد گناه است

هر شب كه انتظار تو را مي برم به روز                                    شرمنده ام كه بي تو نفس مي كشم هنوز

در جواني آنقدر آه كشيدم ز جهان سير شدم                                 صورتم گر چه جوان است ولي پيرشدم

پيري آن نيست كه بر سر زند موي سفيد                                   هر جواني كه به دل عشق ندارد پير است

بي جهت نيست كه در كنج دلم جا داري                                          خوشگلي با نمكي دو چشم زيبا داري

تا تو نگاه مي كني كار من آه كردن است                              اي به فداي چشم تو اين چه نگاه كردن است

سياه چشم و سياه ابرو سياه خال                                                            فراموشم نكن اي نازنين يار

 هر گونه استفاده از اين عكس پيگرد قانوني دارد.فقط نگاه كنيد حالشا ببريد. وگرنه كوفتتون بشه....

در حسرت ديدار تو آواره ترينم                                                 هر چند كه تا منزل تو فاصله اي نيست

چه بگويم از دست عزيزان گله اي نيست                               گر هم گله اي هست دگر حوصله اي نيست

اگر روزي تو را كردم فراموش                                                        بدان شمع وجودم گشته خاموش

عاشقم عاشق رويت گر نمي داني بدان                                         سوختم در آرزويت گر نمي داني بدان

نوشتم نامه اي با خوش گندم                                                                 فراموشم نكن با حرف مردم

گل سرخ و سفيد و ارغواني                                                                    فراموشم نكن تا مي تواني

حاصل عمرم سه سخن بيش نيست                                                           خام بودم پخته شدم سوختم

شب جدايي سحر ندارد                                                                              دل عاشق من خبر ندارد

سر كوچه هوادار توام من                                                                   در اين كوچه گرفتار توام من

اگر روزي هزار بارت ببينم                                                                    هنوز مشتاق ديدار توام من

برو بلبل از اون كوچه گذر كن                                                             بزن چه چه عزيزم را خبر كن

اگر پرسيد كه دلبر در چه حاله                                                                بگو در كوچه چشم انتظاره

روي گلاي نرگس        با يك مداد قرمز                                هزار دفه نوشتم           زندگي بي تو هرگز

اگر مردم دستانم را باز بگذاريد                                              تا همه بدانند تمام عمر منتظر كسي بودم

اگر مردم چشمانم را باز بگذاريد                                             تا همه بدانند كه  چشم انتظار كسي بودم

اگر مردم يخي روي قبرم بگذاريد                                                             تا تمام عمر برايم گريه كند

درميان كوير خشك رقص باران ميكنم                                    در ميان امواج خون آرزوي مردن مي كنم

چون غروب خيلي قشنگه    تو خودت خود غروبي         چي بگم قحطي واژست  هر چي هستي خيلي خوبي

گر از يادم رود عالم      تو از يادم نخواهي رفت               به شرط آنكه گاهي         تو هم از من كني يادي

خدايا عاشقان را با هم آشنا نكن                                                    گر هم آشنا مي كني از هم جدا نكن

تورا چون رنگ گل ها دوست دارم                                                  تو را چون خواب دريا دوست دارم

به حقّ خواجه ي عالم وجودت بي بلا باشد                               سر و دستت علي گيرد نگهدارت خدا باشد

پسر : دوست  دارم

دختر : خفه شو

پسر: عاشقتم

دختر : خفه شو

پسر : ميميرم برات

دختر : خفه شو

پسر : خاك زير پاتم

دختر : خفه شو

پسر : عروس مامانم ميشي

دختر : جدّي می گی 

پسر : خفه شو

ما به هم محتاجیم
مثل دیوونه به خواب
مثل گندم به زمین
مثل شوره زار به آب
ما به هم محتاجیم
مثل ما به آدما
مثل ماهیا به آب
مثل آدم به هوا

دستامون از هم اگه دور بمونه
شب شیشه ای دیگه نمی شکنه
از تو این شیشه ای همیشگی
خورشید مقوایی سر می زنه
به عزای دوری دستای ما
کوچه ها ، ساکت و بی صدا می شن
بوی رخوت همه جا رو می گیره
همه ی درها ، به غربت وا می شن
جاده هامون که به خورشید می رسن
مثل تاریکی ، بی انتها می شن
ما به هم محتاجیم

 مي نويسم يادگاري گر بماند روزگاري                                        گر نباشم روزگاري اين بماند يادگاري